Podobnej wielkości był Haplomastodon zasiedlający sawanny i pampasy. Najmniejszy był Cuvieronius przystosowany do ostrego klimatu i trudnych warunków Andów i suchych pampasów. Ten ostatni rodzaj zasiedlał również Amerykę Północną — (Teksas i Florydę). Bardzo charakterystyczną cechą Cuvieronius były ciosy spiralnie skręcone wokół osi.
W pliocenie inna gałąź rozwojowa gomfoterów wykształciła niezwykle wydłużone ciosy w górnej szczęce. Były to Anancinae. Żuchwa była również u nich silnie skrócona a ciosy w niej albo mocno zredukowane, albo całkowicie zanikłe. Z kolei górne ciosy były mało zakrzywione i osiągały u niektórych osobników ponad 4 metry długości przy rozmiarach zwierzęcia mniejszych niż w przypadku dzisiejszych słoni. Nie wiadomo do czego mogły służyć tak silnie rozwinięte ciosy, ale były na pewno zbyt długie, aby spełniać funkcje takie same jak u właściwych słoni. Anancus zasiedlał w pliocenie rozległe obszary Azji i Europy, a w plejstocenie już tylko Afrykę. Doczekał prawdopodobnie pojawienia się pierwszych człowiekowatych. Prawdopodobnie od bliskiego krewniaka Anancinae wywodzą się właściwe słoniowate (Elephantidae).