Niewyjaśniona jest do dziś zagadka morfologii trąby tych ssaków. Niektórzy naukowcy sugerują, że była ona szeroka i stosunkowo mało ruchliwa i tworzyła ryj zbliżony nieco do świńskiego. Inni z kolei sugerują, że gomfotery miały typową chwytną trąbę różniącą się od trąby dzisiejszych słoni jedynie długością. W każdym razie taka budowa pyska musiała być wysoce efektywna w zdobywaniu pokarmu, gdyż opisano ok. 20 gatunków z tego rodzaju zasiedlających Afrykę, Europę, Azję i Północną Amerykę od środkowego oligocenu aż po pliocen. Inna gałąź gomfoterów rozwinęła formy zbliżone budową i sylwetką do dzisiejszych słoniowatych.
W rodzaju Sinomastodon należy szukać przodków podrodziny Cuvieroniinae, grupy która osiągnęła chyba największy sukces wśród gomfoterów. Trąbowce te miały już silnie skróconą żuchwę bez ciosów oraz wydłużoną typowo "słoniową" trąbę. Gatunki tu należące pierwotnie zamieszkiwały Północną Amerykę, ale po połączeniu się tego kontynentu z Ameryką Południową zasiedliły nowe rejony i zróżnicowały się, szybko zajmując nowe nisze ekologiczne. Przynajmniej trzy rodzaje doczekały się pojawienia Paleoindian i być może stanowiły ich zwierzynę łowiecką. Stegomastodon, wielkością zbliżony do dzisiejszych słoni indyjskich (Elephas maximus), zasiedlał głównie biotopy leśne północnej części Ameryki Południowej.