Cząstka obdarzona ładunkiem elektrycznym poruszająca się w materii może tracić energię w wyniku: jonizacji ośrodka, wzbudzania elektronów, kreacji par dziura-elektron, promieniowania Czerenkowa oraz promieniowania hamowania.
Energia krytyczna Dla małych energii elektronów poruszających się w materii dominuje oddziaływanie z elektronami wzbudzającymi je i wywołujące jonizację. Szczególnie istotne jest w przypadku wysokoenergetycznych elektronów oddziałujących z jądrem atomowym. Gdy energia elektronu jest większa od tzw. energii krytycznej, straty energii na promieniowanie hamowania są większe od strat na jonizację. Energia krytyczna zależy od rodzaju substancji ośrodka.
+ Energia krytyczna elektronów dla wybranych substancji Substancja EkrMeV węgiel 81 azot 91,2 tlen 81,2 glin 42,2 argon 38,4 żelazo 21,7 miedź 19,6 ołów 7,6 powietrze 97,5 woda 81
Cechy promieniowania hamowania thumb|Widmo rentgenowskie ze srebrnej tarczy. Widmo ciągłe jest wywołane promieniowaniem hamowania, piki to promieniowanie charakterystyczne. thumb|400px|Przekrój czynny na emisję fotonów o energii 30 keV w funkcji energii elektronów (czarna linia).