Mając doświadczenie w wykorzystaniu pociągów, Brunel postanowił zaprojektować statek o napędzie parowym.
Brunel nie był jedyny który wpadł na pomysł wykorzystania parowców do regularnych rejsów transatlantyckich, w tym samym czasie powstała konkurencyjna firma .
Historia thumb|left|Ilustracja przedstawiająca SS Great Western (1882). Projekt SS „Great Western” wzbudził kontrowersje, obawiano się, że statek będzie za duży. Zasada, którą rozumiał Brunel, polegała na tym, że nośność statku rośnie wraz z sześcianem jego wymiarów, podczas gdy opór wody wzrasta tylko proporcjonalnie do kwadratu jego wymiarów. Oznaczało to, że duże statki zużywały mniej paliwa, co jest bardzo ważne w przypadku długich podróży.
Stępkę pod parowiec położono 26 czerwca 1836 roku w stoczni w Bristolu. Wodowanie miało miejsce 19 lipca 1837 roku, następnie przetransportowano „Great Western” do Londynu, gdzie wyposażony został w dwa silniki parowe firmy „Maudslay, Sons & Field”, o mocy 750 koni mechanicznych, zapewniający prędkość maksymalną około 8,5 węzła.