Cechy Wykazuje wiele cech typowych dla wschodnioindonezyjskich języków malajskich, które wykształciły się jako języki handlowe i środki komunikacji międzyetnicznej. W malajskim Kupangu występują wpływy języków europejskich (niderlandzkiego i portugalskiego) oraz języków lokalnych (w tym helong, rote, dhao, sabu i uab meto). Na poziomie gramatyki i frazeologii malajski Kupangu silnie czerpie ze wzorców języków etnicznych. Część swoich cech dzieli z malajskim ambońskim.
Różnice względem języka indonezyjskiego są znaczne i dotyczą różnych aspektów systemu językowego, m.in. morfologii i struktury zdaniowej (zredukowany zasób produktywnych afiksów, tworzenie konstrukcji kauzatywnych z użyciem bekin – „robić” i kasi – „dawać”), leksyki i semantyki (liczne zapożyczenia słownikowe i kalki obce językowi narodowemu) oraz fonologii (brak pewnych głosek w wygłosie, uproszczenie dyftongów, brak głoski szwa, obecność skróconych form wyrazowych). Występują liczne seryjne konstrukcje czasownikowe (najpewniej wzorowane na językach lokalnych), wraz ze zjawiskami, których nie zaobserwowano w innych wschodnich odmianach malajskiego.
Do charakterystycznych wyrazów kojarzonych z tym językiem należą takie słowa jak sonde („nie”) czy beta („ja”).