Częściowo występuje w mediach i przestrzeni publicznej – pojawia się w reklamach, prasie, programach telewizyjnych i audycjach radiowych. Dziennik „Pos Kupang” publikuje pewne treści w tym języku (kolumna „Tapaleuk”).
Współistnieje z językiem indonezyjskim, z którym tworzy kontinuum kreolskie, polegające na płynnych przejściach w doborze cech językowych w zależności od sfery życia. Można też mówić o dyglosji, w której malajski Kupangu stanowi odmianę niską (swobodną, nieformalną), a indonezyjski – odmianę wysoką (formalną, literacką). W odróżnieniu od tradycyjnych języków regionu, takich jak rote, helong czy sabu, malajski Kupangu nie jest kojarzony z konkretną grupą etniczną. Lokalnie bywa postrzegany jako gorsza postać języka indonezyjskiego bądź też jako „nieprawdziwy” język, ze względu na brak jego powiązania z dziedzictwem kulturowym poszczególnych społeczności (jest to też typowa sytuacja dla regionów, gdzie występują języki kreolskie).
Swoim zasięgiem oddziaływania wykracza poza wyspę Timor i miasto Kupang. Odnotowano, że wypiera niektóre autochtoniczne języki regionu (jak np. helong z wyspy Semau, częściowo również lamaholot na Flores).