Pigoń był także odkrywcą twórczości samorodnych pisarzy chłopskich; zajmował się kulturą polskiej wsi.
Ponadto po odejściu Wincentego Lutosławskiego przewodził wileńskiej sekcji ruchu Eleusis.
Księgozbiór Stanisława Pigonia, liczący 9351 woluminów, został po jego śmierci zgodnie z jego wolą przekazany Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie. W 1982 utworzono Pracownię Polonistyczną Pigonianum, którą w 2004 przeniesiono do nowego gmachu Biblioteki Uniwersytetu Rzeszowskiego.
W 1913 ożenił się z Heleną z Dulowskich (1891–1972), z którą pracował w redakcji czasopisma „Iskra”. Ich synami byli Krzysztof (chemik, zm. 2001) i Andrzej (biolog).
Zmarł w Krakowie, pochowany na cmentarzu Salwatorskim (sektor SC2, rząd 8, nr grobu 17).
mały|Grób prof. Stanisława Pigonia na cmentarzu Salwatorskim w Krakowie