Lata 30. XX wieku zaowocowały przekształceniem Biblioteki Sejmu Śląskiego w placówkę publiczną o profilu naukowym, co wynikało ze statutu. Dzięki staraniom marszałka Sejmu Śląskiego Konstantego Wolnego decyzją Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego z 9 lutego 1934 roku biblioteka miała otrzymywać egzemplarz obowiązkowy ukazujący się w województwie śląskim, a także nadano jej status biblioteki okręgowej dla województwa śląskiego.
Śląska Biblioteka Publiczna (1936–1951) Na mocy ustawy Sejmu Śląskiego z 11 marca 1936 roku bibliotekę przekształcono w samodzielną jednostkę – w Śląską Bibliotekę Publiczną im. Józefa Piłsudskiego, co było efektem rosnącego znaczenia instytucji jako ogólnodostępnej książnicy naukowej. W 1938 roku biblioteka rozpoczęła działalność wydawniczą.
W przededniach wybuchu II wojny światowej, w sierpniu 1939 roku najcenniejszy księgozbiór biblioteki ewakuowano do Lwowa. Po zajęciu Katowic przez Niemców, biblioteka otrzymała nazwę Schlesische Landesbücherei, a jej dyrektorem został Viktor Kauder. Włączono ją do Oberschlesische Landesbibliothek (z niem. Górnośląska Biblioteka Krajowa) w Bytomiu.