Karola Szymanowskiego w Katowicach), zajmując dwie sale na drugim piętrze, a pieczę nad nią objął dyrektor Biura Sejmu Śląskiego Pior Pampuch.

Początkowo zbiory książnicy ograniczały się jedynie do niewielkiego księgozbioru prawniczego, jednak z czasem jej zasoby rozrosły się i zupełnie zmieniły swój charakter. W 1928 roku Biblioteka Sejmu Śląskiego zakupiła od Konstantego Prusa kolekcję XIX-wiecznych druków poświęconych historii Śląska. W 1929 roku instytucję przeniesiono do nowego gmachu Sejmu Śląskiego przy ulicy Jagiellońskiej. Biblioteka Sejmu Śląskiego od 1 stycznia 1930 roku miała swojego dyrektora – został nim dr Roman Lutman, absolwent Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie.

W 1934 roku Biblioteka Sejmu Śląskiego przeprowadziła się do zaprojektowanego przez Stanisława Tabeńskiego i Józefa Rybickiego Domu Oświatowego przy ulicy Francuskiej 12 w Katowicach, której budowę dofinansował Sejm Śląski. Zajęła ona pierwsze piętro oraz część drugiego i od początku gmach ten nie spełniał on potrzeb tak ogromnej książnicy. Brakowało miejsca na godne przechowywanie cennych zbiorów, a także nie istniały możliwości konserwacji szczególnie narażonych na zniszczenie wiekowych książek. W tym czasie zbiory biblioteki liczyły 79 tys. woluminów, a zatrudnionych było w niej 16 osób.