Problem nazwy Można spotkać się z trzema różnymi oznaczeniami samolotu. Najbardziej rozpowszechnione, co do którego nie ma żadnych wątpliwości, jest oznaczenie I-250 (ros. И-250), wywodzące się z przedwojennego systemu oznaczeń myśliwców radzieckich literą I (od istriebitiel – myśliwiec). Znane jest także wewnętrzne oznaczenie biura konstrukcyjnego „produkt N” (izdielje N, изделие Н). Jeśli chodzi natomiast o oznaczenia MiG-13, to pojawiają się wątpliwości. Część opracowań podaje, iż oznaczenie to zostało nadane samolotom seryjnym, inne źródła jednak temu zaprzeczają, dowodząc, iż nie zachowały się żadne dokumenty, który mogłyby to potwierdzić. Możliwe, że było to jedynie przewidywane oznaczenie seryjne. W dokumentach określany był natomiast również opisowo, jako „MiG z WK-107R i WRDK CIAM”, lub na inne podobne sposoby.
Konstrukcja left|thumb|Rozmieszczenie silników:silnik rzędowy – kolor żółtysilnik odrzutowy – kolor czerwony Jednomiejscowy dolnopłat, całkowicie metalowy, w układzie klasycznym, usterzenie klasyczne. Skrzydła dwudźwigarowe z lekkim wzniosem 3,5°, o kształcie zbliżonym do trapezowego. W części przedniej kadłuba silnik tłokowy, pod silnikiem wspólny wlot powietrza do chłodnicy silnika, oleju i do silnika odrzutowego.