Inne, jak Wielka Brytania, Irlandia, Hiszpania czy Francja, zachowały bardziej selektywne formy wsparcia.
Politolożka Eileen McDonagh wskazała, że jednym z istotnych czynników sprzyjających powstaniu państw dobrobytu była tradycja monarchii opartej na strukturze rodzinnej – tzw. patrimonializm, według Maxa Webera. W państwach, gdzie władza królewska postrzegana była jako „rodzicielska opieka nad ludem”, łatwiej było przekształcić ten model w formę przemysłowego państwa opiekuńczego.
Współczesne państwa dobrobytu obejmują zarówno świadczenia pieniężne (np. emerytury, zasiłki dla bezrobotnych), jak i świadczenia rzeczowe (np. opieka zdrowotna, żłobki). Oddziałują one na redystrybucję dobrobytu, poziom autonomii jednostki, a także sposób konsumpcji i organizację czasu życia obywateli.
Cele państwa socjalnego Prawodawstwo państwa opiekuńczego ma służyć przede wszystkim zabezpieczeniu przed podstawowym ryzykiem życiowym, wynikającym ze: starości, choroby, niepełnosprawności czy bezrobocia. Stąd powszechny dostęp do państwowego szkolnictwa i opieki zdrowotnej, osłony socjalne w postaci ulg różnego rodzaju, zasiłki dla bezrobotnych, budownictwo komunalne, wyższe emerytury i renty itp. Wydatki socjalne finansowane są wysokimi podatkami.