Równolegle rozwijały się podobne rozwiązania w innych krajach. W Szwajcarii już w 1877 uchwalono ustawę o fabrykach, która ograniczyła czas pracy oraz przyznała zasiłki macierzyńskie. Szwajcarskie państwo opiekuńcze zaczęło się kształtować pod koniec XIX wieku i rozwijało się w zróżnicowany sposób w zależności od kantonu. Początkowe formy wsparcia obejmowały pomoc doraźną, szkoły podstawowe oraz domy opieki dla dzieci i osób starszych.
W Cesarstwie Austro-Węgierskim system socjalny został rozwinięty przez hrabiego Eduarda von Taaffego, który wzorował się na modelach szwajcarskim i niemieckim. Rezultatem tego była nowelizacja Kodeksu Handlowego z 1885, która wprowadzała przepisy ochrony pracowników, inspirowane wcześniejszymi rozwiązaniami szwajcarskimi i niemieckimi.
Wielki Kryzys lat 30. XX wieku, który spowodował masowe bezrobocie i ubóstwo, przyczynił się do szerszego przyjęcia idei państwa opiekuńczego. Postrzegano je jako „złoty środek” pomiędzy skrajnym komunizmem a nieuregulowanym kapitalizmem leseferystycznym. Po II wojnie światowej niektóre kraje Europy Zachodniej przyjęły kompleksowy model „od kołyski po grób”, oferujący powszechny dostęp do usług socjalnych.