Powstanie listopadowe i emigracja W 1830 ukończył Szkołę Wojewódzką w Łomży i jesienią zapisał się na Wydział Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. Tam zastał go wybuch powstania listopadowego. Wstąpił do Legii Akademickiej, a później do 2 pułku piechoty liniowej. Prawdopodobnie wziął udział w szturmie na Arsenał.
Walczył w bitwie pod Wawrem 31 marca 1831 – stąd jego późniejszy pseudonim. Po bitwie został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari i awansowany na stopień podoficerski. Przeszedł cały szlak 2 pułku. W bitwie pod rodzinnym Tykocinem został ranny. Powstanie skończy wraz z całym korpusem Rybickiego, przechodząc do Prus. Przed przekroczeniem granicy został awansowany na stopień podporucznika. Przez Poznań i Drezno udał się do Francji.
Do Strasburga dotarł 18 lipca 1832 w towarzystwie trzech żołnierzy powstania listopadowego. Dzielił los wszystkich polskich popowstaniowych uchodźców. Był przerzucany do kolejnych ośrodków uchodźczych. Przebywał w Châteauroux, Bourges, Mortain, Rouen, Rennes i Laval. W Mortain zamieszkał w 1833, gdzie 27 lipca dołączył do Towarzystwa Demokratycznego Polskiego. Jako ochotnik zaciągnął się do służby w Legii Cudzoziemskiej w Algierii. Do Francji wrócił w 1837. W dniu 8 lipca 1838 sekcja TDP w Poitiers skreśliła go z listy członków.