Wyrostki kręgowe pierwszego kręgu piersiowego są prawie pionowe, jednak w odróżnieniu do innych leniwców, potem zaczynają się przechylać w stronę ogona, kąt ten rośnie wraz z każdym gatunkiem – u T. littoralis i T. carolomartini 70°, a u prymitywniejszych T. antiquus i T. natans 30°. Pochylenie zanika około 9 kręgu piersiowego i sugeruje słabe mięśnie pleców, które byłyby używane przy bardzo szybkim pływaniu.
Budowa kręgów ogonowych przypomina tę u bobrów i dziobaków, bardziej ułatwiającą stabilność i nurkowanie, niż będące głównym napędem. Ogony były dłuższe niż u innych leniwców i podobnie do kormoranów pomagał w opieraniu się sile wyporu.
Kończyny Zważywszy na duże otwory w obręczy barkowej, łokciach i nadgarstkach, kończyny przednie Thalassocnusa były silne. Nieco krótsze ramiona pomagały w kopaniu, posiadał 5 pazurów u dłoni.
Zmniejszająca się szerokość kończyn tylnych oraz zmniejszenie talerzy biodrowych wskazuje na mniejsze użycie ich podczas pływania oraz na to, że odpoczywając, zwierzę siadało w wodzie. Nogi stawały się coraz mobilniejsze, u późniejszych gatunków były w stanie ustawić się horyzontalnie do linii kręgosłupa. Kość udowa i rzepka kolana są mniejsze u T. yuacensis niż u T.