Poprzez gatunki widać adaptację od cięcia pokarmu do coraz większego rozcierania.
Kręgi Thalassocnus posiadał 7 kręgów szyjnych i 17 piersiowych, w przeciwieństwie do innych Megatheridae, gdzie jest ich 18, 3 kręgi lędźwiowe (identycznie jak u innych leniwców z tej rodziny) i 24 kręgi ogonowe (20 u innych przedstawicieli tej rodziny). Rdzenie kręgów stawały się stopniowo coraz krótsze, co usztywniało kręgosłup, ułatwiało to np. kopanie.
U późniejszych gatunków wyrostki kręgowe są wyższe w kręgach piersiowych niż szyjnych, co jest niespotykane u innych leniwców (są tego samego rozmiaru). Małe kręgi szyjne pokazują, że zwierzęta te miały słabe szyje, pod wodą organizm nie musi podnosić głowy, w pozycji spoczynkowej szyja zwisała ku dołowi. Co ciekawe, stawy przy dźwigaczu były silniejsze niż u innych leniwców, co pomagało utrzymać głowę w jednej pozycji podczas pożywiania się. Podobnie jak u waleni głowa była w stanie zrównać się z poziomem kręgosłupem.