Wielki pysk jest istotnie zakrzywiony. Oczy leżą nad ustami. W tylnej części głowy walowatych znajduje się parzyste nozdrze. Jest ono przedzielone i skierowane nieco bocznie. Wal potrafi wysmarkiwać z niego fontannę wody o kształcie litery V, wysoką na 5 m. Wal tym różni się od walenia, że nie ma na pysku modzelowatości (callosities). Kości szczękowa i przedszczękowa są długie, towarzyszy im wysoka, wygięta żuchwa. W jamie ustnej znajdują się stanowiące charakterystyczną cechę fiszbinowców fiszbiny, od których bierze się nazwa całej grupy. Są to zbudowane z keratyny zwieszające się po obu stronach podniebienia płyty służące filtracji pokarmu, zastępujące obecne u przodków wielorybów zęby. U walowatych fiszbiny są szczególnie długie, nie dorównują im fiszbiny innych rodzin fiszbinowców, co przekłada się również na wysokość głowy. Wal grenlandzki ma najdłuższe fiszbiny spośród wszystkich fiszbinowców, sięgają one bowiem długości 5 m, podczas gdy u walenia mają zazwyczaj 3 m. Liczba ich wynosi między 230 a 360. Kolor mają szary do czarnego, są szczeciniaste. Funkcją ich jest odfiltrowywanie niewielkiej zdobyczy z wody.