Łukasz Nagórski po rodzicach odziedziczył (wspólnie z bratem Stanisławem) wieś Parzęczew, dla której w roku 1565 król Zygmunt August zezwolił na ponowną lokację miejską na prawie niemieckim. Wraz z bratem Stanisławem dzierżawił wieś królewską Lubino (dziś Lubień w pow. łęczyckim) oraz wójtostwo w tejże wsi. W roku 1554 Lubino Nagórscy otrzymali na wieczność. Dwa lata później Łukasz Nagórski był posesorem wsi Topolno i Osmolska Wieś z nadania królowej Bony. Dobra te w roku 1557 również dostał na wieczność. Oba te nadania później unieważniono w wyniku akcji egzekucyjnej dóbr królewskich. Łukasz Nagórski w roku 1560 otrzymał 150 florenów rocznej pensji dożywotnio z dochodów starostwa łomżyńskiego. W roku 1564 wziął w posesję dobra królewskie Rębków w woj. mazowieckim, obejmujące wsie: Rębków z folwarkiem Dąbrowa, Przekory, Izdebno, Wilkowyja i Stoczek. W roku 1571 Nagórski otrzymał dożywocie na wsi królewskiej Orla w starostwie łęczyckim. Zmarł w roku 1571.