Książę osobiście przygotowywał szkice do kostiumów. Dekoracje, rekwizyty i kostiumy były już gotowe i noszone przez artystów od pierwszej próby, aby aktor mógł przyzwyczaić się do swojej roli. Kostiumy musiały być realistyczne, tak więc rolę rycerza, jeśli zachodziła potrzeba, odgrywano w pełnej zbroi, co było dla aktora niemałym wyzwaniem. Kostium, jego kształt, a także waga wpływał na sposób gry i płynność ruchów aktora. Książę dbał o kondycję i aparycję swoich aktorów, którzy musieli udźwignąć czasem bardzo ciężkie stroje i prezentować się dobrze przed publicznością.
Reżyserowanie tłumu Ruch sceniczny był jedną z cech wyróżniających Meiningeńczyków. Chronegk potrafił doskonale reżyserować tłumy (już wcześniej próbował tego Wagner, potem w XX wieku sztukę tę rozwijał Reinhardt). Masę statystów (wzorem Charlesa Keana) dzielono na mniejsze grupy, z których każda dostawała osobne instrukcje i była kierowana przez jednego przewodnika-aktora. Antoine w swoich obserwacjach z pracy Meiningeńczyków pisał, że w grupie aktorskiej liczącej około 70 aktorów, mniej więcej 20 dostawało role w dramacie, pozostali statystowali, prowadząc grupy amatorów. Pełnienie roli przewodnika statystów było dla aktora nie mniej ważną funkcją niż odgrywanie którejś z postaci dramatu.