Może istnieć wiele możliwych efektywnych alokacji zasobów Pareto i nie wszystkie z nich muszą być równie pożądane przez społeczeństwo.
Dowodzi to, że interwencjonizm ma uzasadnione miejsce w polityce – redystrybucje mogą pozwolić nam wybrać spośród wszystkich efektywnych wyników tą, która posiada inne pożądane cechy, takie jak sprawiedliwość przydziału. Ograniczeniem jest, że aby twierdzenie funkcjonowało, transfery muszą być ryczałtowe, a rząd musi mieć doskonałą informację o gustach każdego z konsumentów, a także o możliwościach produkcyjnych firm. Dodatkowym warunkiem matematycznym jest wypukłość krzywych preferencji i technologii produkcji.
Dowód pierwszego twierdzenia ekonomii dobrobytu Pierwsze twierdzenie ekonomii dobrobytu zostało po raz pierwszy przedstawione graficznie przez ekonomistę Abbę Lernera oraz matematycznie przez ekonomistów Harolda Hotellinga, Oskara Langego, Maurice’a Allaisa, Lionela McKenziego, Kennetha Arrowa i Gérarda Debreu. Twierdzenie to obowiązuje przy warunkach ogólnych.