Sam Barneta uważa, że novela-testimonio powinna przedstawiać rzeczywistość i wydarzenia ją kształtujące, za pomocą własnych słów osoby charakterystycznej dla danego społeczeństwa.
Novela-testimonio jest również uważana za gatunek literacki o charakterze hybrydowym, który pozwala na ponowne przeanalizowanie poszczególnych aspektów rzeczywistości w obrębie narracji, tak aby nie naruszyć obiektywizmu opowiadanego materiału.
Ponadto technika narracyjna zastosowana w novela-testimonio wymaga całkowitego ominięcia bądź zręcznego ukrycia „ja”, czyli „ego” pisarza. W ten sposób autor pozostaje w cieniu i pozwala być osobie opowiadającej głównym bohaterem danej historii. Ważnym elementem tego gatunku jest język. Jest to zarówno połączenie syntaksy, jak i ulotnych części języka takich jak gestykulacja i modulacja głosu, która wpływa na indywidualny język danej osoby i ostateczną percepcję całej rozmowy. Najważniejszą cechą języka użytego w novela-testimonio jest to, że opiera się on na języku mówionym, dzięki czemu nadaje tekstowi żywy aspekt. Pisarz wychwytuje charakterystyczny ton wypowiedzi rozmówcy i zachowuje jego anegdoty. Pozostaje wierny wielu rzeczom, jednak nadanie całemu tekstowi ostatecznej formy leży w jego gestii.