We włoskich basach tylna ściana pudła była wypukła (z rodzajem podłużnego garba), podczas gdy w niemieckich była płaska.
Zastosowanie kontrabasu
Instrument orkiestrowy
Już w okresie baroku kontrabas, określany nazwą violone, należał standardowo do orkiestrowej grupy continuo. Był jednak instrumentem bardzo kosztownym, bowiem na jedną grubą strunę (owijaną dodatkowo srebrem) trzeba było zużyć około stu jelit. W XVIII wieku kontrabas ostatecznie przyjął postać używaną do dziś, tracąc jednocześnie progi na podstrunnicy oraz zyskując odrębną pięciolinię w partyturze - wcześniej dublował on jedynie wiolonczelę w dolnej oktawie, a grupa połączonych wiolonczel i kontrabasów nosiła nazwę Bassi. Stałe miejsce pośród pierwszoplanowych instrumentów orkiestrowych kontrabas zajął za sprawą Richarda Wagnera, który rozciągnął zakres brzmienia orkiestry do ekstremum.
Instrument solowy
Pierwszym wirtuozem kontrabasu był Domenico Dragonetti (1763–1846). Dzięki niemu kontrabas znalazł swoje miejsce w orkiestrze jako samodzielna grupa instrumentów. Giovanni Bottesini (1821–1889) wzniósł sztukę gry na kontrabasie do zenitu, czyniąc z niego instrument solowy. Swą grą zainspirował Verdiego do skomponowania solowej partii na ten instrument w operze Otello.