Kollmann z zapałem zabrał się do budowy nowego zakładu, który na jego prośbę nazwano Bismarckhütte. Pomimo kryzysu, który rozpoczął się po paru miesiącach od powstania zakładu, huta rozwijała się, była wypłacalna, a jej wyroby zyskiwały renomę na całym świecie. Głównym rynkiem zbytu w tamtym okresie było Imperium Rosyjskie.
Wilhelm Kollmann odszedł ze stanowiska dyrektora generalnego Bismarckhütte w 1908 r. i został członkiem rady nadzorczej.
Polityk i handlowiec Wilhelm Kollmann działał również w obszarze polityki gospodarczej. Walczył z polityką wolnego handlu, a dzięki przyjaźni z Bismarckiem, wpływał na sprawy celne.
Doprowadził do utworzenia stowarzyszeń handlowych: śląskiego Gauverband für Handelseisen in Schlesien (Związek Okręgowy Żelaza na Śląsku) w 1886 r. i niemieckich Verband deutscher Walzwerke für Handelseisen (Związek Niemieckich Walcowni Żelaza) w 1887 r. oraz Westdeutscher Feinblech-Verband (Zachodnioniemiecki Związek Blachy Cienkiej) w 1888 r.
Kollmann był ekspertem podczas opracowywania umów handlowych z Rosją, Austrią i Rumunią. Odegrał również kluczową rolę w ustawodawstwie patentowym Rzeszy Niemieckiej.