1-funtowe działo Rostaing i szwedzkie 4-funtowe działa piechoty zachowano jeszcze z poprzedniego systemu.
Reformy Gribeauvala obejmowały nie tylko unowocześnienie armat, ale także łóż dział, przyrządów celowniczych, amunicji, lawet oraz całego wyposażenia. Głównym ich zamysłem było też zwiększenie ruchliwości i szybkostrzelności. Gribeauval przede wszystkim ujednolicił kalibry i zmniejszył wagę luf do 150-krotności wagi kuli (w poprzednim systemie Valliere’a ciężar luf sięgał 250-krotności wagi kuli). Zmniejszył nieco łoża, zwiększył natomiast średnicę kół i zaopatrzył je w żelazne lane buksy, oraz osie z kutego żelaza. Łoża otrzymały też liny zaczepiane do osi i haki u ogona do zaczepiania rzemiennych pasów.
Broń polowa systemu obejmowała armaty cztero-, ośmio- i dwunastofuntowe oraz haubice sześciocalowe. Lufy były krótsze i cieńsze, a łoża lżejsze i węższe. Te ulepszenia radykalnie zmniejszyły wagę artylerii. Łoża zostały znormalizowane i zbudowane przy pomocy części zamiennych. Lufy dodatkowo były wyposażone w skalibrowany celownik tylny i śrubę podnoszącą. Dwa ostatnie ulepszenia pozwoliły strzelcom łatwiej wycelować działa.