Jednakże po obu filmach, dotykających aktualnej rzeczywistości Albanii, powstawały socrealistyczne produkcje o typowo militarystycznym charakterze: Debatik (1961) Hakaniego, Zwycięstwo nad śmiercią (1967) Gëzima Erebary i Pira Milkaniego, Zasadzka (1968) Mithata Fagu, Oddział partyzancki (1969) Hakaniego oraz Cichy pojedynek (1967) Dhimitra Anagnostiego. Filmy te w latach 70. i 80. XX wieku zostały wycofane z dystrybucji w kinach albańskich, ponieważ ich fikcyjni bohaterowie mogli być zbyt bliscy postaciom z kina sowieckiego; w 1968 Albania wystąpiła z Układu Warszawskiego, zrywając kontakty z ZSRR.
W latach 70. na coraz większym znaczeniu zyskiwały filmy albańskie odwołujące się do wodzowskiego mitu Envera Hoxhy. Filmy powstające w owym okresie zaczynały się od plansz z cytatami dotyczącymi przywódcy Komunistycznej Partii Albanii. Przykładowo, Ścieżki wojny (1974) Milkaniego rozpoczynały się od cytatu Hoxhy na temat bohaterstwa ludności wspierającej komunistyczną partyzantkę w trakcie II wojny światowej.