Widzowie odbierali seanse filmowe w sposób emocjonalny; jeden z przekazów poświęconych recepcji kina w Albanii opisywał, jak widz pragnący udzielić pomocy znajdującemu się w opresji bohaterowi rzucił w ekran bronią.
Dystrybucja filmów w Albanii odbywała się z opóźnieniem ze względu na zacofanie przemysłowe kraju. Jeszcze w 1937 funkcjonowało w Albanii zaledwie 14 kin, choć wszystkie były udźwiękowione. Do 1939 roku liczba otwartych kin wzrosła do 18, jednak rozwój dystrybucji filmowej zahamowała inwazja włoska na Albanię w tym samym roku.
Socrealizm. Kinematografia albańska w czasach Envera Hoxhy (1945–1990) mały|Piro Milkani, jeden z reżyserów albańskich okresu socrealizmu Dopiero w 1944, kiedy Albania została wyzwolona przez albańskich partyzantów, nowy przywódca kraju Enver Hoxha zwrócił uwagę na kino jako ważny element propagandy. W 1945 założony został Albański Instytut Filmowy, który w 1952 stał się wytwórnią Kinostudio. Pierwszym pełnometrażowym filmem albańskim był stworzony w koprodukcji albańsko-radzieckiej Skanderbeg (1953) Siergieja Jutkiewicza, poświęcony tytułowemu bohaterowi narodowemu z XV wieku. Jako pierwsze samodzielnie wyprodukowane albańskie filmy wyróżniły się Jej dzieci (1957) Hysena Hakaniego oraz Tana (1958) autorstwa debiutującego Kristaqa Dhamo, dedykowane kolektywizacji wsi.