Jego ostatnim utworem należącym do tego gatunku jest napisany na dwa miesiące przed śmiercią , „uważany przez wielu za szczytowe osiągnięcie Schuberta w dziedzinie muzyki kameralnej”.
Muzyka symfoniczna Sześć młodzieńczych symfonii Schuberta powstało dla amatorskiej orkiestry, jaka grywała w jego rodzinnym domu. Pozostają one w orbicie wpływów Haydna i Mozarta, w niewielkim stopniu korzystając z osiągnięć Beethovena. Najsławniejsza z nich V symfonia B-Dur zawdzięcza swoją popularność miłym tematom, przejrzystym teksturom, właściwym dla muzyki kameralnej, oraz klasycznej równowadze elementów tematycznych i strukturalnych. Całość uderzająco przypomina styl najstarszego z klasyków wiedeńskich.
Nowy rozdział w dziejach symfoniki Schubert zapoczątkował Symfonią h-moll z 1822. Śpiewne tematy, niezwykły kontrast pomiędzy fragmentami dramatycznymi i lirycznymi, nastrojowość osiągana intensywnym użyciem instrumentów dętych oraz odbiegająca od klasycznej harmonia wyraźnie różni ją od symfonii Haydna i Beethovena. Schubert w pełni zorkiestrował dwie pierwsze części i początek scherzo, stąd symfonia nazywana jest „Niedokończoną”.