Wyruszono 24 kwietnia 1336 roku, by po całodniowym marszu spędzić noc i jeden dzień w miejscowości Malaucène u podnóża góry. Następnego dnia, 26 kwietnia, wszyscy weszli na szczyt, „nie bez znacznego trudu, jest to bowiem urwisty i prawie niedostępny ogrom skał”, przy czym sam Francesco wspinał się wolniej od brata, nie wspomina jednak, by dołączył do towarzyszy na wierzchołku jako ostatni. Jeszcze w trakcie podejścia spotkali pasterza, który usiłował odwieść ich od zamiaru dotarcia na sam wierzchołek, gdyż on sam dokonując tego pięćdziesiąt lat temu doznał jedynie „żalu i mitręgi, (...) i nigdy ani przedtem, ani potem nie słyszano, żeby się ktoś na podobną rzecz odważył”. Podczas pobytu na szczycie Petrarka oddaje się rozmyślaniom inspirowanym nowym oglądem otoczenia z tak znacznej wysokości, a widok sięgał od Alp „prowincji lyońskiej” po Marsylię i Rodan, a następnie lekturze Wyznań św. Augustyna. Wieczorem dotarli z powrotem do wiejskiej gospody, a czekając na wieczerzę poeta napisał po łacinie list o wydarzeniach ostatnich dwóch dni adresowany do przyjaciela, augustianina Dionizego da Borgo San Sepolcro.