Otrzymał honorowe obywatelstwa i medale miast francuskich, rumuńskich i greckich.
Twórczość Początkowo zainspirowany Messianem i Varèsem poszukiwał formuły łączącej strukturę i ekspresję greckiej muzyki ludowej z awangardowymi osiągnięciami muzyki europejskiej. Przełomem była kompozycja Metastaseis – udany eksperyment z muzyką stochastyczną (z wykorzystaniem ciągu Fibonacciego) oraz opublikowany krótko potem artykuł o kryzysie serializmu (La Crise de la musique sérielle). Podważenie zasad muzyki serialnej doprowadziło go do odrzucenia melodyki interwałowej na rzecz glissand, dających nowe płaszczyzny i ugrupowania dźwiękowe. Owa technika glissand, tworzących olbrzymie pola klastrowe, oparta została na teorii prawdopodobieństwa, która z kolei stała się dla Xenakisa podstawą nowego uporządkowania muzyki. W Pithoprakta zagęścił jeszcze bardziej złożoność faktur i zachodzących między nimi transformacji, określając je mianem „chmur” dźwięków, a zabiegi stochastyczne odnosił do naśladowania przypadkowych zmian w naturze (szum lasu, głosy cykad) i ludzkim społeczeństwie.