Wg Sciammy tradycyjnie nie przywiązywano w historii dużej roli do postaci modelek, sprowadzając je zazwyczaj do pasywnej roli, w kontraście do męskiego twórcy. W Portrecie... natomiast reżyserka czyni proces malowania współtworzeniem, w którym ostatecznie uczestniczy aktywnie zarówno malarka jak i modelka. Jak twierdzi Sciamma, chciała "stworzyć manifest kobiecego spojrzenia", w przeciwieństwie do powszechnego male gaze. W tym celu włączyła do filmu również motyw Orfeusza i Eurydyki – historii, w której kobietę dość dosłownie zgubiło "męskie spojrzenie". Sciammę bardziej interesowało jednak rozwinięcie perspektywy Eurydyki. Relacja głównych bohaterek wymyka się dynamice typowych melodramatów, z jedną stroną bardziej dominującą i uwodzącą. Reżyserka podkreśla przede wszystkim rolę zgody i przyzwolenia w romansie.Narracja filmu bazuje na równości w miłosnej historii, bo tu nie ma dominacji płci. Ucieleśnienie równości w miłosnym dialogu może być dla wielu osób przebudzeniem. Dlatego to takie ważne, by opowiadać historie. Żeby nas reprezentować, żeby wiele osób poczuło się zauważonym. I ten film jest o tym wzajemnym spojrzeniu.Jak przyznaje Sciamma, jej dużą inspiracją w tej kwestii był Titanic, film Jamesa Camerona z 1997, który wydał się jej dość queerowy.