w ciągu dwóch dni niemal wszystkie kopalnie w regionie zostały zamknięte z powodu rozprzestrzeniającego się strajku. Wielu słowiańskich górników nie dołączyło do związku. Było to spowodowane dyskryminacją etniczną ze strony górników anglojęzycznych i amerykańskich, a także złymi stosunkami między zrzeszonymi w związkach górnikami a byłymi łamistrajkami. Jednak pogarszające się warunki pracy i apel Związku Górników Amerykańskich o 15-procentową podwyżkę płac przyciągnęły do związku wielu słowiańskich górników. Pierwsza fala strajku zakończyła się 23 sierpnia 1897 roku, po tym jak spółka zgodziła się płacić pracownikom za nadgodziny, podnieść płace do średniej regionalnej, zezwolić górnikom na wizyty u własnych lekarzy w przypadku obrażeń i zaprzestać zmuszania ich do mieszkania w należących do spółki mieszkaniach.
Drugi strajk rozpoczął się 25 sierpnia. Młodzi chłopcy (tak zwani ) z kopalni węgla AS Van Wickle w pobliskiej wsi również strajkowali, domagając się wyższych płac. Kiedy Van Wickle próbował wykorzystać słowiańskich robotników jako łamistrajków, do strajku dołączyli również Słowianie.