Od 1 grudnia 1928 do połowy roku 1929 dowodził 3 eskadrą ćwiczebną, następnie ukończył III kurs d-ców eskadr.
W 1930 powrócił do 6 pułku lotniczego, gdzie pełnił obowiązki na stanowisku oficera taktycznego. 12 marca 1933 został mianowany kapitanem ze starszeństwem z 1 stycznia 1933 i 14. lokatą w korpusie oficerów aeronautycznych. Od lutego 1935 do 3 listopada 1937 był dowódcą 64 eskadry liniowej. Od końca 1937 został dowódcą dywizjonu ćwiczebnego w Centrum Wyszkolenia Lotnictwa nr 1 w Dęblinie. Obowiązki te pełnił do wybuchu II wojny światowej. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1938 i 17. lokatą w korpusie oficerów lotnictwa, grupa liniowa.
Dnia 17 września 1939 przekroczył granicę z Rumunią w Zaleszczykach. Rumunię opuścił 5 listopada i na statku Patria 12 listopada 1939 przybył do Francji. Otrzymał nominację na d-cę I dywizjonu podoficerskiego w Centrum Wyszkolenia Lotnictwa Lyon-Bron. Od 4 marca 1940 na lotnisku Blida w Algierze dowodził Szkołą Strzelania i Bombardowania dla polskich lotników. W 1940 po upadku Francji został ewakuowany do Anglii.