W maju 1924 roku dowództwo jednostki objął por. mar. Jerzy Kubańczyk, a jego zastępcą był por. mar. rez. Teodor Rudziński. W czerwcu 1925 roku na okręcie rozpoczął się remont, przeprowadzony w warsztatach portowych w Pińsku. Od 30 października 1925 roku jednostkę przeniesiono w stan konserwacji, a na jej pokładzie pozostawiono załogę szkieletową. Okręt uczestniczył czynnie w kampaniach 1926 i 1927 roku. W kwietniu 1927 roku jego dowódcą był chor. mar. Alfons Połomski, a załoga liczyła 16 podoficerów i marynarzy. W sierpniu 1927 roku ORP „Generał Sikorski” został przeniesiony z Grupy Dowódcy Flotylli do Grupy Łączności jako statek-baza, a na jego pokładzie znalazł się personel radiostacji pińskiej. 31 sierpnia okręt odstawiono do rezerwy w celu adaptacji na statek uzbrojony, po czym w maju 1928 roku przyporządkowano go do 1. dywizjonu bojowego. Uzbrojenie okrętu stanowiły dwa działka kalibru 37 mm, a załoga liczyła 2 oficerów oraz 25 podoficerów i marynarzy. Kampanię letnią 1929 roku okręt rozpoczął 1 maja, prawdopodobnie wyposażony w demontowalny pancerz opracowany w latach 1926-1927 przez biuro konstrukcyjne warsztatów portowych Flotylli. W latach 1930–1931 ORP „Generał Sikorski” nadal wchodził w skład 1. dywizjonu, razem z monitorami OORP „Wilno” i „Kraków”. 1 stycznia 1932 roku dowodzący okrętem ppor. mar.