Pierwsze publikacje z zakresu geografii turyzmu opracował na zlecenie Zakładu Zagospodarowania Turystycznego GKKFiT. Była to m.in. opublikowana w l. 1968–1973 siedmiotomowa Bibliografia turystyki polskiej, obejmująca okres od XVI w. do 1972 r. Uczestniczył w opracowaniach planistycznych, m.in. w Planie kierunkowym zagospodarowania turystycznego Polski pod kierownictwem Olafa Rogalewskiego, wydanym w 1971 r. Współpracując z Głównym Urzędem Statystycznym opracował wspólnie z Jadwigą Warszyńską (1925–2011) i Jerzym Bukowskim propozycję metodyczną badań statystycznych w dziedzinie turystyki. Po rozpoczęciu pracy w Instytucie Geografii UJ (1 października 1972) coraz więcej miejsca w jego twórczości naukowej zaczęły zajmować studia o charakterze teoretyczno-metodycznym. Razem z Jadwigą Warszyńską aktywnie włączył się w tworzenie nowej jednostki w Instytucie – Zakładu Geografii Turyzmu (1978). Oboje w l. 70. XX w. wypracowali podstawy polskiej geografii turyzmu, kształtując tzw. szkołę krakowską. Zagadnienia teoretyczne ujęte są najobszerniej w podręczniku pt. Podstawy geografii turyzmu (1978, 1979). Wiele przemyśleń teoretycznych zawierają ponadto prace o tematyce terminologicznej.