1902/30. Armatę Ł-11 zamontowano na lawecie i osadzono w jarzmie kulistym umieszczonym w pancerzu skrzyniowym, co zapewniało wysoki stopień ochrony załodze. Powstałe stanowisko nazwano zestawem artyleryjskim Ł-17 wz. 1940.
Stanowisko Ł-17 było stosowane od połowy 1940 roku w półkaponierach artyleryjskich do ognia bocznego APK (ros. артиллерийский полукапонир) oraz schronach do ognia czołowego ADOT (ros. артиллерийская долговременная огневая точка) zarówno na Linii Mołotowa, jak też i w modernizowanych schronach Linii Stalina. Schrony artyleryjskie wyposażone w stanowiska Ł-17 miały zapewniać wsparcie artyleryjskie pomiędzy punktami oporu oraz zwalczać pojazdy opancerzone w okolicy ważnych dróg i mostów.
Opis konstrukcji Zestaw artyleryjski Ł-17 wz. 1940 składał się z następujących elementów: armaty czołgowej Ł-11 wz. 1938/1939 kal. 76,2 mm; celownika optycznego KT-4 (z dwukrotnym powiększeniem oraz polem widzenia 18°); lawety wz. 1939, kołyski i elementów sterujących; jarzma kulistego w płycie pancernej, osłoniętego stalowym kołnierzem; dwuczęściowego gazoszczelnego pancerza skrzyniowego, połączonego śrubami; podziałki kątowej; rur zrzutowych dla łusek.