Czubek pyska Oxalaia był powiększony, a zwężony w tylnym końcu, przyjmując dzięki temu kształt rozety wyróżniający spinozaurydy. Dzięki takiej budowie zazębiał się z również poszerzonym przodem kości zębowej. Pysk posiada szerokie i głębokie otwory, w których za życia zwierzęcia mieściły się prawdopodobnie kanały odżywcze, w których były naczynia krwionośne i nerwy. Pysk w widoku bocznym wydaje się bardziej zaokrąglony niż u spinozaura, u którego koniec szczęka zapada w dół pod ostrzejszym kątem, jak to widać w przypadku okazów MSNM V4047 i MNHN SAM 124. Kości szczękowe mają parę wydłużonych wyrostków rozciągających się wzdłuż linii środkowej na podniebieniu, są one zamknięte między kośćmi przedszczękowymi i ograniczają trójkątne zagłębienie o skomplikowanej morfologii na swym przednim końcu. Podobne wyrostki spotyka się u suchomima czy Cristatusaurus, a także MNHN SAM 124, choć nie tak widoczne. Struktury te budują podniebienie wtórne. Dolna strona kości przedszczękowych jest bogato ornamentowana – w przeciwieństwie do znacznie gładszych kości przedszczękowych u innych spinozaurydów.