przez co jest zgodna z szeregiem h r wymawiane różnie: od l do r, zwykle w pozycji dziąsłowo-zębowej języka, zawsze przy jego pojedynczym ruchu. n wymawia się zależnie od pozycji: jak n nosowe i dźwięczne (potencjalnie dowolnie przedłużalne), jeśli zapisane jest jako n bądź n na końcu wyrazu, jeśli nie zachodzi jedna z poniższych sytuacji, jak zwykłe n przed następującymi literami latynizacji: t, d, z, ch i j (geminizowane przed n), jak n wymawiane w polskich wyrazach bank czy tango przed k i g, jak m przed p i b (geminizowane przed m).
Długie samogłoski A + A Tradycyjna i zmodyfikowana latynizacja Hepburna: Połączenie a + a zapisywane jest jako aa, jeżeli występuje na granicy między morfemami. : {ji + ya} + {a + ku} = jaaku – zło Tradycyjna latynizacja Hepburna: Długa samogłoska a zawsze zapisywana jest jako aa. : {o} + {ba + a} + {sa + n} = obaa-san – babcia Zmodyfikowana latynizacja Hepburna: W pozostałych przypadkach długa samogłoska a oznaczana jest makronem. : {o} + {ba + a} + {sa + n} = obāsan – babcia
I + I Tradycyjna i zmodyfikowana latynizacja Hepburna: Połączenie i + i zawsze zapisywane jest jako ii : o + ni + i + sa + n = oniisan – starszy brat : o + ji + i + sa + n = ojiisan – dziadek : o + i + shi + i = oishii – smaczny : ni + i + ga + ta = Niigata : ha + i + i + ro = haiiro – popielaty