Poemat Klejnot króla Śiwadźiego (Śivrājbhūṣaṇ) jest poematem z gatunku ritigranth (rītigranth), którego część konstytutywna oparta jest na występujących naprzemiennie definicjach figur poetyckich i przykładach ich zastosowania, tzw. ilustracjach. Klejnot króla Śiwadźiego dostępny jest w postaci licznych wydań oraz kilku manuskryptów przechowywanych w indyjskich archiwach. Został skomponowany w 1673 r. na zamówienie wodza marackiego Śiwadźiego Bhosle przed jego królewską konsekracją w 1674 r. Poemat w zależności źródła liczy od 347 do 383 strof i składa się z czterech części początkowych oraz części konstytutywnej dla gatunku ritigranth, liczącej od 318 do 353 strof. Części początkowe to: 1) formuła otwarcia zawierająca inwokacje do trzech bóstw, 2) opis rodowodu królewskiego zawierający genealogię Śiwadźiego, 3) opis miasta – nowej stolicy Śiwadźiego oraz 4) opis rodowodu poety Bhuszana. W pozostałej i najdłuższej części poematu każda z definicji figur poetyckich, wzorowanych na dziełach sanskryckich teoretyków literatury, poprzedza od jednej do trzech ilustracji stanowiących przykłady zastosowania figur. Na ilustracje składają się poetyckie obrazy politycznych i militarnych dokonań Śiwadźiego oraz jego cech świadczących o zdolności do pełnienia funkcji władcy. Cechy te są zasadniczo zgodne z tradycyjnymi, tj.