W Pieniężnie także angażował się w pracę duszpasterską – w latach 1949–1954 Teofil pełnił funkcję administratora parafii Radziejewo, a w 1953–1958 funkcję egzaminatora prosydonalnego w Kurii Biskupiej w Olsztynie. W roku akademickim 1957/1958 rozpoczął pracę naukowo-dydaktyczną na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, gdzie prowadził wykłady zlecone z etnologii i religioznawstwa, a następnie objął stanowisko zastępcy profesora. W 1961 roku na Wydziale Teologicznym KUL habilitował się na podstawie rozprawy Karagasi – Tofałary. Monografia etnograficzna ze szczególnym uwzględnieniem religii. W latach 1961–1976 został pierwszym kierownikiem Katedry Historii i Etnologii Religii KUL, w 1968 roku docentem, a w 1973 profesorem nadzwyczajnym. Lata 1970–1971 spędził prowadząc wykłady z etnologii i religioznawstwa dla studentów specjalizacji misjologicznej w Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie.
Zmarł 6 lutego 1979 roku w Misyjnym Seminarium Duchownym Księży Werbistów w Pieniężnie, gdzie 9 lutego został pochowany na cmentarzu klasztornym przy Domu św. Wojciecha.