Tigay zainteresował się sprawą i udał do miasta Burton upon Trent w Wielkiej Brytanii, by zbadać trop. Dowiedział się, że po śmierci Masona majątkiem rozporządzała jego żona, która sprzedała większość kolekcji do muzeów na całym świecie. Dziennikarz rozesłał więc wiadomości do instytucji, które kupowały zbiory, z pytaniem, czy wśród nich nie było bardzo starego rękopisu, jednak nie uzyskał pozytywnej odpowiedzi.
Współczesne badania naukowe Pomimo jednomyślnej oceny XIX-wiecznych uczonych, którzy uznali owe manuskrypty za fałszerstwo, niektórzy twierdzili, iż zwój był autentyczny, mimo jego zaginięcia. Menahem Mansoor twierdził w 1956 r., że ponowne zbadanie sprawy byłoby uzasadnione. Wniosek Mansoora został natychmiast zaatakowany przez Moshe H. Goshen-Gottsteina i Oskara K. Rabinowicza, ale J. L. Teicher i inni argumentowali, że zwój może być autentycznyJ. L. Teicher "The Genuineness of the Shapira Manuscripts," Times Literary Supplement, 22 March 1957.Jefferson, Helen (1968). "The Shapira Manuscript and the Qumran Scrolls". Revue de Qumrân. 6 (3): 391–399.. W 2017 roku Shlomo Guil, w 2021 roku Idan Dershowitz, a także Ross Nichols i inni badaczeNodet, Etienne (2022). "Review of The Valediction of Moses. A Proto-Biblical Book, by Idan Dershowitz". Revue Biblique: 290–291.