Poruszał tematykę egzystencjalną, wojenną, a także miłosną.
W jego wierszach charakterystyczny jest tak zwany tytaniczny podmiot liryczny, który pochodzi od noworomantycznego podmiotu lirycznego z cechami nadczłowieka Nietzschego i panteizmu Whitmana. Oprócz tego wiersze mają mocny wydźwięk ekspresjonistyczny, od początkowego zachwytu nad futuryzmem, do końcowego celebrowania techniki oraz niektórych elementów techno-poetyckich, które w rzeczywistości można przypisać powstającemu ekspresjonizmowi. Warto zaznaczyć, że podejście Podbevška do wojny było inne niż futurystów, w najlepszym wypadku niejednoznaczne. Prawdopodobnie wynikało to z doświadczeń I wojny światowej, gdy w 1917 r. został powołany na front. Swoją twórczością Podbevšek mocno wpłynął na drugą generację awangardy, szczególnie na Srečko Kosovela i słoweńskich konstruktywistów (którzy później świadomie odsunęli się od niego), a potem na słoweńskich modernistów z Tomažem Šalamunem na czele.