Z tego samego stulecia pochodzi opisany przez greckiego inżyniera Filona z Bizancjum najstarszy znany napęd łańcuchowy, a pierwszy ciągły łańcuch przekazujący moc przedstawiono w chińskim traktacie z czasów dynastii Song (960–1279).
Do XIX wieku łańcuchy wytwarzano ręcznie metodami kuźniczymi. Szkic stalowego łańcucha płytkowego, zawierający także koncepcję łożyska tocznego, pozostawił w XVI wieku Leonardo da Vinci, jednak ograniczenia ówczesnej metalurgii sprawiły, że łańcuchy stalowe upowszechniły się dopiero trzy stulecia później. W XIX wieku opatentowano płytkowo-sworzniowy łańcuch Galla, pojawiły się też łańcuchy odlewane: rozbieralny i sworzniowy. Przełomem okazała się tuleja chroniąca sworzeń przed zużyciem – opatentowana w 1880 roku przez założoną w Manchesterze firmę Hansa Renolda konstrukcja tulejowo-rolkowa jest stosowana do dziś. Łańcuch z tulejami posłużył między innymi do napędu śmigieł samolotu braci Wright w 1903 roku.