W publicznie występujących zespołach Piety grały i śpiewały zarówno dziewczęta, jak i dorosłe kobiety; część najbieglejszych wychowanek pozostawała w instytucji jako , śpiewaczki i nauczycielki.
W 1709 podczas corocznego głosowania Vivaldi nie uzyskał większości wymaganej do przedłużenia zatrudnienia i utracił stanowisko. Motywy głosujących nie są znane. We wrześniu 1711 został ponownie zatrudniony w Piecie.
thumb| g-moll, RV 610 – początkowy chór utworu skomponowanego w pierwszej wersji dla Ospedale della Pietà Po wyjeździe Francesca Gaspariniego w 1713 Vivaldi zaczął intensywniej komponować dla instytucji . W czerwcu 1715 zarząd Piety przyznał mu specjalne wynagrodzenie za utwory napisane od czasu wyjazdu Gaspariniego: mszę, nieszpory, oratorium, ponad 30 motetów i inne dzieła. W marcu 1716 ponownie nie uzyskał wymaganej większości w głosowaniu nad przedłużeniem zatrudnienia, lecz w maju powierzono mu nominalnie wyższe stanowisko maestro de’ concerti („kierownika muzyki instrumentalnej”). W 1716 napisał dla Piety oratorium Juditha triumphans, będące alegorią trwającej wojny Republiki Weneckiej z Imperium Osmańskim.