był to jego najwcześniejszy znany publiczny występ muzyczny.

Równolegle przygotowywał się do kapłaństwa. 18 września 1693 przyjął tonsurę, a 23 marca 1703 – święcenia kapłańskie. Ze względu na rude włosy zyskał przydomek „Il Prete Rosso” („Rudy Ksiądz”). Według własnej relacji od urodzenia cierpiał na dolegliwość, którą określał jako strettezza di petto („ucisk w piersi”), utożsamianą zwykle z astmą oskrzelową. Nie wiadomo dokładnie, kiedy zaprzestał odprawiania mszy; nastąpiło to prawdopodobnie pod koniec 1706. W liście z 1737 jako przyczynę podawał stan zdrowia. Do końca życia pozostał jednak duchownym.

Działalność w Ospedale della Pietà thumb|lewo|Ospedale della Pietà w Wenecji We wrześniu 1703 Vivaldi został zatrudniony w Pio Ospedale della Pietà jako maestro di violino („nauczyciel gry na skrzypcach”). Na podstawie odrębnego porozumienia uczył również gry na instrumentach określanych jako viole all’inglese („viole angielskie”); odpowiadał ponadto za zakup i utrzymanie instrumentów smyczkowych. Pietà była jedną z czterech weneckich instytucji dobroczynnych opiekujących się podrzutkami, sierotami oraz dziećmi z ubogich rodzin. Uzdolnione wychowanki otrzymywały w niej specjalistyczne wykształcenie muzyczne.