W 1140 roku przeciwnicy Albrechta podpalili zamek Anhalt i zmusili go do opuszczenia ojczystych ziem. Pomimo późniejszych prób nie udało mu się odzyskać rzeczywistej władzy książęcej w Saksonii ani przeciwstawić się roszczeniom Welfów do tych ziem. Przez kilka lat formalnie uznawano go za prawowitego księcia Saksonii. Ostatni raz został określony jako książę Saksonii w dokumencie królewskim z Kolonii, datowanym na 14 września 1141 roku. W 1142 roku Albrecht został zmuszony do rezygnacji z tytułu księcia saskiego. W maju tego samego roku podczas sejmu Rzeszy we Frankfurcie król zawarł pokój z Sasami. Henryk Lew, syn Henryka Pysznego, został przez władcę obdarzony księstwem Saksonii.
Zarzewie przyszłych konfliktów Henryk Lew, po uzyskaniu tytułu księcia Saksonii, konsekwentnie dążył do wzmocnienia swojej władzy oraz zwiększenia zakresu swoich kompetencji. Jego działania prowadziły do konfliktów z wpływowymi rodami Saksonii, które wolały zależność lenną od cesarza niż od miejscowego księcia. Opozycję stanowili również magnaci Kościoła, dążący do powiększenia swoich posiadłości feudalnych.