W 1916 r. otwarto dla ruchu podmiejskiego wydzielony tor pomiędzy Berlinem a Bernau. 8 sierpnia 1924 r. rozpoczęto elektryfikację linii, w pierwszej kolejności odcinka z Berlina do Bernau. Do wybuchu II wojny światowej linia stanowiła ważny korytarz transportowy łączący dwa duże niemieckie miasta. Po zakończeniu działań wojennych, wskutek zmiany granic, linia straciła na znaczeniu, co doprowadziło do marginalizacji połączeń pomiędzy Berlinem i Szczecinem.
Na przełomie lat 1945/46 w ramach tzw. reparacji wojennych dla Związku Radzieckiego rozebrano jeden tor na odcinku 40 kilometrów (10 km w Polsce i 30 km po stronie niemieckiej, w ówczesnej radzieckiej strefie okupacyjnej) oraz sieć trakcyjną. 15 listopada 1947 r. wznowiono ruch na linii. 17 maja 1952 r. wstrzymano ruch dalekobieżny z Nordbahnhofu. Ze względu na znaczenie dla gospodarki niemieckiej rafinerii ropy naftowej w Schwedt w 1974 r. ponownie zbudowano drugi tor do Angermünde, a 20 grudnia 1987 zakończono elektryfikację od Berlińskiego Pierścienia Zewnętrznego do Angermünde. Linia pomiędzy Berlinem a Passow była utrzymywana w dobrym stanie technicznym (odcinek ten jest dwutorowy na całej długości).