W niektórych przypadkach występowały również inne znaki, takie jak wizerunki wilka, wieprza, konia czy minotaura.
Znaki legionowe pełniły zarówno funkcję praktyczną, umożliwiając orientację na polu walki i utrzymanie łączności między oddziałami podczas manewrów, jak i symboliczną – były symbolem jedności jednostki wojskowej oraz porządku wojskowego. Utrata znaku uważana była za hańbę. W sytuacji zagrożenia, chorąży starał się ratować znak, m.in. poprzez zerwanie orła z drzewca i ukrycie go przed wrogiem.
Walka Przed rozpoczęciem kampanii wojennej wódz – często sam cesarz – wygłaszał przemówienie do zgromadzonych żołnierzy, tzw. adlocutio, mające na celu podniesienie morale i zachętę do walki.
Bezpośrednio przed bitwą sygnały do ataku lub odwrotu przekazywali żołnierzom trębacze, których nazwy zależały od używanego instrumentu. W piechocie byli to tubicines, posługujący się prostą trąbą (tuba), natomiast w oddziałach jazdy cornices – grający na rogach (cornu). Inni trębacze, zwani bucinatores, używali zakrzywionych trąb (buccina) i przekazywali sygnały m.in. do zmiany warty, wymarszu lub zbiórki.
thumb|180px|Trębacz rzymski (bucinator)