Węcławowicz, Kościół św. Idziego w Giebułtowie w świetle źródeł pisanych i materialnych, [w:] Między gotykiem a barokiem. Sztuka Krakowa XVI–XVII wieku, red. E. Fiałek, Kraków 1997, s. 55–63.. Przeczy to tradycyjnemu przekazowi o budowli z drewnaGiebołtów, [w:] Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. 2, red. F. Sulimierski, B. Chlebowski i W. Walewski. Warszawa, s. 545..
Na początku XIV wieku kościół został spalony przez popleczników skonfliktowanego z Władysławem Łokietkiem biskupa krakowskiego Jana MuskatyActa incvisitionis Iacobi archiepiscopi gnesnensi contra Johannem Muscata episcopum cracoviensem, [w:] Monumenta Poloniae Vaticana, ed. J. Ptaśnik, t. 3, Kraków 1914, s. 79, 88.. W 1450 Giebułtów był już ulokowany na prawie niemieckim, a nowy kościół wzniesiono kilka bądź kilkanaście lat później. Jego społeczność pod kierownictwem plebana o imieniu Florian jest ujęta już w spisach świętopietrza za lata 1325-1327. Drugi giebułtowski kościół najprawdopodobniej był drewniany, o czym w 1470 wspominał w Liber beneficiorum Jan DługoszJ. Długosz, Liber beneficiorum dioecesis Cracoviensis, t. 2, Kraków 1864, s. 61.. W aktach wizytacji z 1598 zapisano, że budowla składała się z prezbiterium z absydą, prostokątnej nawy i dwu symetrycznych przybudówek – zakrystii i kaplicy św. AnnyS. Bober, Kult św.