Następnie Antúnez powrócił do Chile, gdzie kontynuował swoją karierę w przeciętnych drużynach Green Cross Temuco i CD Fernández Vial. Z ekipą z miasta Concepción na koniec rozgrywek 1984 spadł do drugiej ligi. Bezpośrednio po tym odszedł do drugoligowego CD Trasandino, z którym z kolei wywalczył awans do pierwszej ligi chilijskiej. Później bez poważniejszych osiągnięć występował jeszcze rok w Deportes Iquique, by u schyłku kariery powrócić do ojczyzny, do drugoligowego Liverpool FC. Tam w wieku 31 lat zakończył piłkarską karierę. Był opisywany jako charakterny, obdarzony naturalnymi umiejętnościami przywódczymi stoper.
Kariera reprezentacyjna W marcu 1974 Antúnez został powołany przez Carlosa Silvę Cabrerę do reprezentacji Urugwaju U-20 na Mistrzostwa Ameryki Południowej U-20. Na turnieju rozgrywanym w Chile wystąpił w trzech z czterech możliwych spotkań, zaś jego kadra dotarła do finału, gdzie uległa Brazylii (1:2). W sierpniu 1975 znalazł się w składzie na kolejne Mistrzostwa Ameryki Południowej U-20, tym razem odbywające się na peruwiańskich boiskach. Rozegrał wówczas wszystkie sześć meczów i był filarem urugwajskiej drużyny, która prowadzona przez Waltera Brienzę triumfowała w rozgrywkach po pokonaniu w finale po serii rzutów karnych Chile (1:1, 3:1 k).