wynalazek ten szybko rozprzestrzenił się. W 1673 Huygens przedstawił teorię wahadła, w tym zależność okresu drgań wahadła od przyspieszenia ziemskiego. Później Jean Richer odkrył, że okres drgań wahadła zależy od szerokości geograficznej. W 1687 Isaac Newton w pracy Principia zauważył, że przyspieszenie ziemskie można wyrazić poprzez długość wahadła sekundowego. W 1737 Pierre Bouguer wykonywał pomiary przyspieszenia ziemskiego między innymi w Andach. Zauważył, że do pomiaru przyspieszenia ziemskiego wygodniejsze jest mierzenie okresu drgań wahadła o ustalonej długości zamiast pomiar długości wahadła sekundowego (która to metoda wymagała zmieniania długości wahadła tak, by otrzymać okres drgań równy 1 s). Używając wahadeł, porównał gęstość Ziemi z gęstością Kordylierów. Od 1735 Charles Marie de La Condamine prowadził eksperymenty z wahadłami, dopracowując i wykonując pomiary przyspieszenia ziemskiego w różnych miejscach. W 1792 we Francji długość wahadła sekundowego była proponowana jako jednostka długości. Pomysł nie został przyjęty w metrycznym systemie miar. W latach 1825/27 Bessel udoskonalił układ pomiarowy oraz wprowadził układ optyczny do obserwacji ruchu wahadła. W 1817 Henry Kater skonstruował wahadło rewersyjne, dając impuls do dokładnych i bezwzględnych pomiarów przyspieszenia ziemskiego.