feedback), może prowadzić do odmiennych rezultatów niż odpowiadające mu rodzajowo rozumowanie u ludzi nie będących prawnikami,.
Rozumowanie prawnicze jest szczególne ze względu na środowisko, w jakim jest przeprowadzane, i ze względu na przymioty osób, które się nim posługują. Tak charakteryzuje je między innymi: brak możliwości weryfikacji na gruncie logicznym lub empirycznym jego wyników (za pomocą eksperymentu lub obserwacji albo wnioskowań dedukcyjnych, jakie w sposób obiektywny wskazywałyby na prawidłowość lub nieprawidłowość tych wyników), fakt, iż jest ono stosowane w praktyce przez osoby (sędziów, adwokatów, radców prawnych), które na ogół nie dysponują żadną szczególną wiedzą empiryczną i społeczną (nie są specjalistami z zakresu nauk technicznych, ekonomii, socjologii, politologii itp.) tudzież wiedzą na temat wyspecjalizowanych teorii, które by mówiły co jest dobre a co złe, lub co jest sprawiedliwe a co jest niesprawiedliwe, uzależnienie wagi jego wyniku od autorytetu osoby, która się nim posługuje (od tego, w jakim sądzie orzeka czy jest profesorem prawa lub znanym prawnikiem praktykiem), konieczność poprawiania przez nie (jego wyniki) niedostatków i niedoskonałości prawa - w tym w celu zapewnienia tego, żeby prawo było racjonalne, sensowne, pozbawione wewnętrznych sprzeczności i luk, spójne aksjologicznie,